در «کوثر»، تراکم و همنشینی حروف به فضای سیاهمشق نزدیک شده، بیآنکه متن در پیچیدگی فرم گم شود. تفاوت مقیاس میان حروف اصلی و سطرهای کوچکتر، دو سطح بصری ایجاد کرده است؛ نخست مواجهه با فرم کلی و سپس خواندن آیات.
این تعادل میان فشردگی ترکیب و حفظ خوانایی، ساختار اصلی اثر را شکل میدهد.
متن / شعر اثر:
«بِسمِ الله الرَّحمنِ الرَّحیمِ، إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ﴾ ۱ ﴿فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ﴾ ۲ ﴿إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾ ۳
﴿به نام خداوند بخشنده مهربان، ما به تو كوثر بخشيدهايم﴾ ۱ ﴿پس براى پروردگارت نماز بگزار و قربانى كن﴾ ۲ ﴿بیگمان دشمن تو بیسرانجام [و بلاعقب] است﴾ ۳»
گفتوگو درباره اثر
۰