ماه

در این اثر، عبارت «عشق» به صورت انبوه و ریز در پس‌زمینه تکرار شده و ساختاری شبیه به ماه را در صفحه شکل داده است. در میان این زمینه متراکم، حضور خط سرخ و گسترده شعر، مانند عنصری متمایز بر سطح اثر حرکت می‌کند.

رنگ سرخ عبارت «عشق» در کنار تکرار بی‌شمار همان واژه، رابطه‌ای میان معنا و فرم ایجاد می‌کند؛ جایی که یک کلمه هم‌زمان خوانده و به بخشی از ساختار بصری اثر تبدیل می‌شود.

متن / شعر اثر:
«خون به دلم ز عشق تو ای قمرم به من نگه»