نیک

این اثر به دوره‌ای بازمی‌گردد که نخستین تجربه‌هایم را در سیاه‌مشق آغاز می‌کردم و آثار میرزا غلامرضا برایم یکی از مهم‌ترین زمینه‌های مشاهده و یادگیری بود. بیش از آنکه به پر کردن صفحه فکر کنم، سعی داشتم حرکت، نسبت و برخورد حروف را تجربه کنم و ببینم هر فرم چگونه می‌تواند فرم بعدی را به حرکت درآورد.

در «نیک»، فضای خالی بخش فعالی از ترکیب است. کشیده‌های بلند، تغییر ضخامت قلم و فاصله میان حروف، ریتمی ایجاد کرده‌اند که صفحه را از تراکم معمول سیاه‌مشق دور می‌کند و توجه را بیشتر به حرکت مستقل هر خط معطوف می‌سازد.