Bu eser, siyah meşkte ilk denemelerime başladığım döneme uzanıyor; o sırada Mirza Gholamreza’nın eserleri benim için en önemli gözlem ve öğrenme alanlarından biriydi. Sayfayı doldurmaktan çok, hareketi, oranı ve harflerin birbirleriyle karşılaşmasını deneyimlemeye; her formun bir sonraki formu nasıl harekete geçirdiğini görmeye çalışıyordum.
“İyi”de boşluk, kompozisyonun etkin bir parçasıdır. Uzun uzatmalar, kalem kalınlığındaki değişim ve harfler arasındaki mesafe bir ritim oluşturur; bu ritim sayfayı siyah meşkin alışılmış yoğunluğundan uzaklaştırır ve dikkati daha çok her çizginin bağımsız hareketine yöneltir.
Tartışma
0