مولانا’nın bu beyitlerini Mohsen Chavoshi’nin sesinden duymak, onları yazıya geçirmeme vesile oldu. “Doğruyu söyle, gizleme” ifadesi, kendine özgü açıklığı ve ritmiyle bu deneyimin çıkış noktasıydı.
Çelipanın eser boyunca yatay eksende birkaç kez tekrarlanması, şiiri tekil bir kompozisyonun ötesine taşır ve görsel bir süreklilik kurar; sanki aynı söz, sayfanın farklı bölümlerinde yeniden duyuluyormuş gibi.
“Dün gece ne içtin ey gönül? Doğruyu söyle, gizleme
Suçsuz küpler gibi yüzünü göğe çevirme”
Tartışma
0